در خبرها آمده بود كه مدل طراحى شده براى تشكيل «جبهه متحد اصولگرايان» در شرف توسعه بوده و در استان ها نيز در حال اجراست و قرار بر اين است گروه هاى ۶ نفره اصولگرايان سراسر استان ها اواخر هفته جارى در يك گردهمايى، انسجام تشكيلاتى در آستانه انتخابات مجلس هشتم را براى برداشتن گامى استوار يك بار ديگر به نمايش بگذارند.
اين خبر قبل از هر چيزى تداعى كننده فعاليت منسجم اصولگرايان تحت عنوان «شوراى هماهنگى نيروهاى انقلاب» در آغازين سال هاى دهه ۸۰ است كه در آن هنگامه، جناح رقيب، دولت و مجلس را در اختيار داشت، مقطعى كه اصولگرايان حول محور ۴ اصل «اسلام، قانون اساسى، امام (ره) و رهبرى» زير چترى فراگير كه دربرگيرنده همه طيف هاى اصولگرايان بود، قرار گرفتند و با عقلانيت توأم با صداقت در گفتار و كردار توانستند پيروز انتخابات شوند و كسوت خدمت خالصانه را پس از فترتى - كه براى مردم و كشور سنگين بود - بار ديگر بر تن كنند.
هرچند طرح شعارهاى سياسى و جنجالى و به فراموشى سپردن مطالبات معيشتى و اقتصادى مردم در مجلس و دولت وقت در آن مقطع در كاهش مقبوليت آنان و افزايش اقبال اصولگرايان در جلب افكار عمومى مؤثر بود، اما نمى توانست نقش تعيين كننده در رقم خوردن انتخابات مجلس هفتم داشته باشد، چرا كه مهمتر از همه اين ها، وحدت نظر اصولگرايان و روحيه ايثارگرى كه از مؤلفه هاى اصولگرايى است، همانا آنان را در آزمونى در برابر مردم سربلند بيرون آورد و سرانجام ملت با مشاهده چنين روحيه قابل ستايشى، اصولگرايان را با تمام توان براى خدمتگزارى صادقانه برگزيدند. ترديدى در اين نيست كه با وجود ادعاى جناح رقيب، شايد در هيچ دولتى پس از پيروزى انقلاب اسلامى به اندازه دولت اصلاحات، نخبگان و مديران انقلابى و دلسوز به واسطه تنگ نظرى و دايره كوچك اصلاح طلبى از خدمت به مردم و نظام بى بهره بمانند، چرا كه تنها گناهشان اين بود كه خود را اصولگرا مى ناميدند و حاضر نبودند به هر قيمتى از اصول و ارزش هايى كه به آن پايبند بودند، دست بردارند.
در ماه هاى معطوف به برگزارى انتخابات مجلس هفتم در سراسر استان هاى كشور، كانديداهاى اصولگرا در جهت اجراى موفق برنامه اصولگرايان در قالب «شوراى هماهنگى نيروهاى انقلاب» و عملياتى شدن وحدت چگونه ايثارگرانه به ملزومات آن لبيك مى گفتند و به نفع نامزد «اصلح» كه در آن زمان مكانيزم خاص خود را داشت، كنار مى رفتند و حاضر مى شدند براى هدف مورد نظر از همه داشته هاى خود بگذرند و كشور و نظام را از ديدگاه و تفكرى كه بر آن حاكم شده بود، برهانند.
اما در مقطع حساس كنونى كه رقيب كماكان اميدوار است از تجربه تلخ اختلاف اصولگرايان در انتخابات اخير براى پيشبرد طرح هاى خود استفاده كند، بيانگر ضعف تحليل و استراتژى تئوريسين ها و سران گروه هاى رقيب در زمينه تفاوت آشكار شرايط زمانى و نوع انتخابات آينده مجلس با انتخابات گذشته است كه چندان هم اصولگرايان را نمى بايست نگران كند، به شرطى كه نامزدهاى اصولگرا بار ديگر بسان آن روزها به خاطر مردم و تعالى كشور و براى وحدت ايثار كنند كه البته اين مهم را بار ديگر رقم خواهد زد. هرچند كه هرگونه غفلت مى تواند خسارت جبران ناپذيرى براى جريان اصولگرا در پى داشته باشد. بى ترديد همان روحيه ايثارگرانه اى كه اصولگرايان به قوت و نيروى آن در سخت ترين شرايط زمانى سال ۱۳۸۲ توانستند اكثريت كرسى هاى مجلس را از آن خود كنند، همچنان در وجود آنان سارى و جارى است و گذر زمان، نمى تواند اعتقاد، ديدگاه، رويكرد و نگاه آنان به قدرت را تغيير دهد، چرا كه اصولگرايان قدرت را نه براى قدرت، بلكه براى اجراى هرچه درست و بهتر عدالت مى خواهند.
انتظار از گروه هاى اصولگرا اين است كه تلاش كنند در شرايطى كه كشور به بركت وجود رهبر فرزانه انقلاب و مديران خدوم و دلسوز و وكلاى بيگانه ستيز مسير تعالى و پيشرفت را بر اساس اهداف برنامه هاى توسعه و سند چشم انداز ۲۰ ساله نظام با شتاب سپرى مى كند با نمايش دوباره ايثارگرى، بارقه هاى اميد را هرچه بيشتر به خورشيدى تابان تبديل و روح امام (ره) و شهدا و را شاد كنند.
عضو بازرس انجمن روزنامه نگاران مسلمان
این یادداشت به قلم حقیر در مورخه ۲۴ / ۰۵ ۸۶ در
روزنامه ایران چاپ شده بود.